In plaats van biometrische kenmerken op een externe chip te zetten, hebben ze in Japan gekozen voor de omgekeerde weg: informatie wegschrijven op het lichaam: in dit geval de nagel.

Via een korte laserimpuls kan ongeveer 800kb (1/1000 van een CD) worden weggeschreven. Niet veel maar genoeg voor een nummer, een foto of een vingerafdruk (check of nagel bij de persoon hoort).

Iedere 6 maanden moet het opnieuw worden weggeschreven, omdat de nagel dan uitgegroeid. Ideaal dus voor korte-termijn identificatie.
Of dezelfde problemen gelden die ook bij vingerafdrukken voorkomen bij mensen die met de handen werken (bouwvakkers bijvoorbeeld), of wat er gebeurt met gelakte nagels is niet bekend.

http://optics.org/articles/news/11/7/4

Some people might still think that I’m on the bench. Well, I haven’t been sitting on the bench for 2 weeks now (entering my 3rd week). My 2nd project is actually in the UK (and NL). HOORAY! A new project, a new country! I know it might come as a shock to some of you as it was for me too.

I just came back from my exhausting holiday and was sitting on the bench doing some CBTs, waiting for a new project. Then suddenly I heard something about this project in the UK, but wasn’t sure if I was going to get it. I was going to meet with the project manager on Monday for lunch, but I wasn’t going to get my hopes up before I got the definite GO-message. The consultancy world changes so rapidly… so Monday (14-11-2005) I checked my email and in it there was this email saying that I was going to London that evening. My first reaction was: “WHAT?!?!”. I haven’t booked and packed yet!
Called my mom up in a rush to ask her to pack some essential things for me, so I wouldn’t feel so rushed. That morning I booked my flight and hotel, went to lunch and discussed some essentials with the project manager. Afterwards, I drove home, finished packing and left for Schiphol Airport again.

It’s actually quite weird when you think of it. My wish to travel the world is being fulfilled one country at a time, since I’ve started working for Accenture. In these past 4 months (almost) I’ve been to Germany (first project), China (holiday) and UK (second project). It’s happening so fast that sometimes I can hardly believe it!
One of the major advantages of being in the UK is that they speak English unlike my last project where the people spoke mostly in German and the TV shows were in German too… American shows such as Desperate Housewives in German are just not the same! Although I haven’t had time to watch TV… but that’s a different issue

Op RINF staat het artikel disturbing facts about Google. Uit dit artikel blijkt dat buiten de mogelijk Europese bewaarplicht om, Google alle mogelijkheden in handen heeft om veel persoonlijke data op te slaan, zonder dat ISP’s per se verkeersgegevens hoeven op te slaan……

Op Security.nl hebben ze het artikel vertaald in een mooi lijstje:

1. Het eeuwige cookie van Google
2. Google slaat alles op wat het kan
3. Google bewaart alle gegevens voor zolang het kan
4. Google geeft niet aan waarom het deze gegevens nodig heeft
5. Google huurt mensen uit de inlichtingendiensten
6. De toolbar van Google is spyware
7. De cache van Google is illegaal
8. Google is niet je vriend
9. Google is een privacy tijdbom

Natuurlijk geldt hiervoor dat enkel de mensen die Google gebruiken om te zoeken, Google-desktop hebben geinstalleerd of één van hun andere tools gebruiken kunnen worden gevolgd. Waarschijnlijk gaat dit om een aanzienlijk percentage van de mensen, maar ontduiking is goed mogelijk (overigens slaat het populaire MSN ook data op, dus ook dat is geen optie voor de paranoïden onder ons)….. Het gaat natuurlijk weer om de balans tussen privacy en comfort. Waarschijnlijk zullen criminelen en terroristen zeer oplettend zijn met software die de identiteit kan linken, dus ik verwacht niet veel mogelijkheden met betrekking tot opsporing.

Maar toch…… We mogen hopen dat Google en MSN een goede beveiliging hebben, en een policy tegen misbruik van de databases (voor het personeel).

In an honest attempt at starting a “naked conversation“, I would like to share some of the considerations I have when posting to an Accenture branded blog like this one.

Being an Expressive Driver, the thought came to my mind that I could try and abuse my spot on the stage for shameless selfpromotion only. The level of freedom that our executives have given us to express ourselves would then become frustrated and not treated with the respect it deserves.

The posts on the BlogPodium have not seen any type of censorship so far. We don’t expect this will be necessary as our bloggers grow in their understanding of the dynamics of corporate blogging and we gain more experience. Personally, to grow into my role as an Accenture blogger, I try to view my blog on this BlogPodium as an enabler of reciprocal marketing. My name and reputation become attached to the Accenture brand and vice versa. A very intersting and powerful concept, that must be treated with great care.

Yesterday I came across a blogpost from former executive editor of Hardvard Business Review, Nicholas Carr, mentioning the shallowness of blogging. The point that Nicholas makes is that many blogs echo eachother wihout proper factchecking and pay little attention to production quality. Clearly, this is much related to the ongoing discussion on the differences between bloggers and journalists.

Having a successful blog involves posting frequently and linking to other blogs, many of which you may not know that well when you link to one for the first time. In an email discussion I had with seasoned blogger Frank, he pointed out that a common pitfall for bloggers is to create a much content as possible instead of investing some time and thinking in writing quality posts. A very good remark that I try to remember with every post I write since our email conversation.

Blogging can be VERY time consuming. Staying up to date with who is saying what and why, filtering out quality post and formlulating your own point of view takes some practice and time. Naturally the question arises: is it worth all the effort?

Being a more active blogger now than before teaches me that through interacting with blogs you start to read between the lines more. Suddenly the things that are not written or the way a piece is written can become more interesting than the content itself. If you focus your blog well enough on a subject you truly care about, the investment comes naturally and the associated rewards as well.

Given the time needed to actively participate in the blogosphere, it struck me that there is a parallel in corporate blogging and the professional coding of software. Producing ‘deliverables’, to use a typical Accenture term, always involves limited time and resources and requires much creativity and skill.

When it comes to software development processes, the spectrum of structuring the process spans from waterfall oriented development to evolutionary or iterative development. The first involves up front meticulous release-planning, the latter involves rapid replanning at the start of every iteration cycle. Agile development processes often work with fixed resources and time and a flexible scope. Projects working with a fixed planning often aim for a non-negotiable scope, which causes variation in resources and time.

The picture below from the DSDM consortium (a tip from MHM) illustrates the tension between time, resources and functionality and the different ways of dealing with this tension.
Experiment: while looking at this animation, think about the word “blog-posts” instead of “functionality”.

I agree with James that developing software, or blogging for that matter, following an agile process requires a high level of discipline. If this means that you may not even post once a week, so be it…as long as you find the value you can add and the discipline to do it. With giving you my perspective on this matter, I hope to do just that. Let me know what you think!

Thanks go out to Ed Gottsman for sharing me his thoughts on the needed production quality of Accenture branded contributions to the blogosphere.

- Stephan

For some good remarks about blogging as a consultant from the perspective of confidentiality and privacy, have a look at this post by Steve Shu, who I got to know through this BlogPodium.

Komend weekend reizen alle senior executives van Accenture Nederland af naar Praag. We bezoeken daar het BPO Centre en zullen van gedachten wisselen over de stand van zaken en toekomstige ontwikkelingen. Ofwel, waar moeten we bijsturen en waar kunnen we gas geven.

Terugblikkend op de eerste twee maanden van FY ’06 kan ik zeggen dat het prima loopt. De groeistrategie werkt. Er zijn netto 50 à 60 nieuwe collega’s bijgekomen. Er is beweging op alle fronten en dat moet ook. Dit is immers de tijd van het jaar waarin het gebeurt. Het is goed om te zien hoe iedereen alle zeilen bijzet om de kansen die ons geboden worden optimaal te benutten.

Tijdens het weekend zal Great Place to Work een belangrijk thema zijn. Diversiteit is één van de onderwerpen die daar bij hoort. Net tijdens de lunch heb ik met collega Kay Formanek wat dit onderwerp betreft alvast een voorschot genomen op het weekend. Diversiteit in de vorm van de balans tussen mannen en vrouwen is al lange tijd een terugkerend thema binnen Accenture. Maar wat te denken van etnische diversiteit. Een belangrijk onderwerp in de Nederlandse politiek en media. En ook voor ons. De pool van talent waar we uit kunnen putten wordt groter en door een diverser bedrijf te worden leveren we een bijdrage aan de integratie en de functie van role-models. Kay en ik zullen tijdens het weekend onze plannen en ideeën delen.

It happens quite often. People who want to realize their dreams, the most amazing projects. But once money comes into play, they settle for mediocrity. All of a sudden second best seems to be good enough.

Money drives people to prioritize, which is a good thing. We have to leave some whishes for what they are to be able to make other whishes come true. A great system! But money should not be a reason for mediocrity. In my book, you reach for the stars and try to be remarkable (as Seth Godin puts it) with every project. Of course money plays its part, but it should never be the main objective setting factor in realizing marketing products, like an advertisement or a website.
Why does someone create a corporate newsletter which looks like a High School paper, including the Clip Art. Sure, all the information is present, it’s cheap and less time-consuming, but there’s more to communications as we all know. In this case, the newsletter should either be professionalized or be killed altogether, since it does more harm than good.

There’s a role for us marketeers in this. The above makes sense to everybody, but we are the ones who should notice, explain and push for improvement. If we don’t do it, we’ll all be back at High School.

Chicago heeft een primeur met de koppeling tussen een GIS en misdaaddatabases. Op www.chicagocrime.org kan je een overzicht zien van de lokaties van gepleegde misdaden. Van ‘arson’ (brandstichting), via moord en illegaal gokken, tot en met intimidatie in onderwijsinstellingen.

Een ‘mooie’ feature is dat je een route kunt aangeven, waarlangs vervolgens de misdaden van de afgelopen tijden worden geplot (of alleen de laatste 100, als je in een echt leuke buurt woont).
De site is niet door de politie opgezet, maar door een burgerorganisatie, die gebruik maakt van een misdaad database die al online beschikbaar was.

Ik vraag me af of dit soort transparantie van de misdaden in Nederland een effect heeft, op bijvoorbeeld de publieke opinie, en bijvoorbeeld op begrip voor de prioritering die de overheid vaststelt. Wat denken jullie?

Just the other day I received an email from a fellow consultant, who made a reference to my blog in his post “Why consultants do not blog?”
(http://www.owczarek.com.pl/blog/2005/11/19/why-consultants-do-not-blog/)
I think the most common reason is TIME! I can still manage to keep this Blog up-to-date in the weekends or evenings. Although I’m not sure for how long…

Vorige week mocht ik voor een groep senior managers van Accenture een leadershipdevelopment programma leiden. Hiervoor is een groep van 250 senior managers geselecteerd. Ze zullen gedurende het jaar vier keer bij elkaar komen. Om te leren en ervaringen uit te wisselen over thema’s als ‘Wat zijn mijn kwaliteiten?’, Wat is Accenture’s filosofie ten aanzien van leidinggeven?’ ‘Wat zijn de verwachtingen van medewerkers, klanten, aandeelhouders?’ et cetera.

Het programma werd deels ingevuld door prominente externe sprekers, deels door Accenture collega’s. Ook zijn de deelnemers in teams aan de slag gegaan met echte issues die spelen binnen onze praktijk. Binnenkort zullen ze hierover een advies uitbrengen aan het global management van hun desbetreffende divisie.

Als spreekstalmeester heb ik geprobeerd een mix te vinden tussen mijn eigen ervaringen, de inbreng van de aanwezige mensen en de inhoud van het programma. Je kunt je er niet echt op voorbereiden, maar tegelijkertijd is het ook niet iets wat je er zomaar even bij doet. Het is hard werken en vergt voortdurende concentratie. Je wilt tenslotte dat de aanwezige mensen eruit halen wat erin zit.

Wat mij vooral is bijgebleven en wat ik verbazingwekkend vond is dat deze groep van 250 mensen, morgen een tweede Accenture zou kunnen oprichten. 250 mensen met verschillende ervaring, kennis en kwaliteit, maar zoveel energie, enthousiasme en motivatie! De toekomst van Accenture. Het verrast me niet, maar als je er bij stil staat, is het wel verbazingwekkend.

As I’ve promised last post this time I’m going to write something about my holiday in Hong Kong & Beijing. The well-deserved holidays are also part of the working life. Yes, you’ll learn to appreciate your free time once you’ve started working.

I’ve chosen to spend my precious time off in the Far East to visit some of my family especially my grandparents and to do some sightseeing.

Me @ The Great Wall

Before I continue rambling about my FABULOUS holiday I should give you some background information: My parents are from Hong Kong, but I was born in the beautiful city of Rotterdam. I’ve lived in Rotterdam almost my entire life. Ok, that’s not completely true. I’ve spent almost 2 years of my life (between the age of 0 and 2) in our neighboring country Germany. I can’t remember anything from that period, so it doesn’t count. I’ve got some relatives living in The Netherlands, but the majority is in Hong Kong. My last visit was in May 2004.

The direct flight from Amsterdam to Hong Kong was approximately 11,5 hours. That’s EXTREMELY long compared to the weekly flights to Germany (less than an hour). Luckily, I wasn’t traveling on my own. I had my older sister (who’s almost 2 years older, what’s up with the number 2?) and a friend. Since I’m the only one with a company car I had to drive to Schiphol Airport. It wasn’t a big problem, because for my first project I had to drive to Schiphol on a weekly basis. No problem there!

Wishing Tree

This trip to Hong Kong was going to different from all the other ones. My sister and I wanted to go to some tourist places like the Wishing Tree and Disneyland.

We had to go to the Wishing Tree and try our luck. Wishes are written onto a piece of paper tied to an orange with a string and tossed it in the tree. People believe that their wish will be granted when their paper charm stays in the tree. Obviously I made my wishes, but I won’t tell you what I wished for! However, I can tell you that it hasn’t come true yet…

On the other hand we did experience the magic of Disneyland! The grand opening was in September. I’ve never been to a Disneyland. I wanted to… but there was always something that came up. Even though I’m a business woman now I still had a great time! I LOVED it!!! The whole atmosphere was FUN! If you were in Disneyland and you still didn’t feel happy, then there’s definitely something wrong with you. You just can’t resist Mickey’s charm! Or in my case I couldn’t resist Winnie the Pooh’s charm!

Tigger, Me & Winnie The Pooh

The other tourist places that we visited were in Beijing. We went there for a long weekend to see: The Great Wall, Summer Palace, The Lama Temple, Tiananmen Square and Forbidden City.

I wouldn’t recommend seeing all those places in less than 2 weeks time. I was soooo EXHAUSTED when I got back from my holiday! Fortunately, I still had 3 days to recuperate from it before I had to start working again. Since when are holidays more exhausting than work?!?!