Het voelde precies als op de dag van de uitslag van de eindexamens op de middelbare school… Iedereen zenuwachtig, iedereen wacht op een telefoontje. Zelfs diegenen die al vorig jaar het verlossende woord hebben gekregen leven mee, omdat ze precies weten hoe het voelt.

Ik was ’s ochtends alweer vroeg bij de klant in overleg. Zeer regelmatig bel ik mijn career counselor en hij mij; niet zozeer omdat er problemen zijn, maar gewoon om even te kijken hoe het ermee gaat. Dat gaat eigenlijk bijna altijd goed, maar precies vandaag kwam ik terug aan mijn bureau en zag ik dat ik een oproep had gemist… Maar ik had ook een SMS-je gehad. Zou hij het per SMS versturen? Vast niet… Ik opende het SMS: “Van alle telefoontjes neem je precies deze niet op! Tom”.

Met knikkende knieën belde ik terug. Voicemail… Paar minuten later nog eens: “Met Tom.” “Hi, met Pascal. Alles goed? Ik zag dat je gebeld had…” “Ik stond net even een luier te verschonen van de kleine. Gefeliciteerd, je bent Consultant geworden!”

En toen was het nieuws eruit. Ik bedankte hem voor zijn coaching van het afgelopen jaar en rende naar mijn collega om het nieuws te vertellen, resulterende in drie zoenen. Toen de klant zich afvroeg wat er gebeurde en vroeg of ze iets hadden gemist heb ik ze ook laten delen in de feestvreugde van mijn promotie. Toen naar mijn manager, toen naar Facebook en toen op de Office Communicator. Ondertussen kreeg ik felicitatiemails van andere collega’s, dus de tam-tam deed het nog prima.

Op 5 dagen na ben ik nu 2 jaar in dienst van Accenture en heb (samen met veel andere collega’s) op de kortst mogelijke termijn promotie gemaakt: 24 maanden. De HR afdeling bij de klant heeft er gebak aan over gehouden, Accenture houdt mij als consultant in plaats van analyst en ik houd er trots aan over. Ook een kleine bonus en een significante salarisverhoging, natuurlijk. Maar vooral trots en voldoening. En is dat niet waar je het voor doet?

Fijn weekend!
Pascal.